Skip to content

Translation update pending

The Lao translation may be out of date because the Japanese source has changed. The existing translation remains available while it is being updated.

ການສຳຜັດແລະການຝັງ

ໃຊ້ຟັງຊັນການວິເຄາະການສຳຜັດແລະການຝັງ ເມື່ອຈັດການບັນຫາທີ່ຊິ້ນສ່ວນອິດສະລະສຳຜັດກັນ ແລະມີການສົ່ງຜ່ານໂຫຼດຫຼືການເລື່ອນ, ຫຼືບັນຫາທີ່ຕ້ອງການສະແດງສະພາບທີ່ຊິ້ນສ່ວນໜຶ່ງຖືກຝັງໃນອີກຊິ້ນສ່ວນໜຶ່ງ. ການວິເຄາະການສຳຜັດກຳນົດຂໍ້ຈຳກັດເພື່ອປ້ອງກັນການທະລຸແລະສົ່ງຜ່ານແຮງສຽດທານຢູ່ຜິວສຳຜັດ, ສ່ວນການຝັງສະແດງການຈຳກັດຢ່າງສົມບູນລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນ.

ການວິເຄາະການສຳຜັດຂອງ FrontISTR ຖືກກຳນົດໂດຍການປະສົມປະເພດການສຳຜັດ, ອັນກໍຣິທຶມແກ້, ນິຍາມຄູ່ສຳຜັດ ແລະການເປີດໃຊ້ໃນສະເຕັບ. ການຝັງໃຊ້ກອບການສຳຜັດເພື່ອຈຳກັດໂຫນດຝັ່ງທີ່ຖືກຝັງເຂົ້າກັບອົງປະກອບຝັ່ງຮັບ.

ພາບລວມຟັງຊັນ

ການວິເຄາະການສຳຜັດຈະເຂົ້າໃຈງ່າຍເມື່ອເລືອກລາຍການຕໍ່ໄປນີ້ຕາມລຳດັບ.

ແກນການເລືອກ ຕົວເລືອກ ໜ້າທີ່
ປະເພດການສຳຜັດ ການສຳຜັດແບບເລື່ອນນ້ອຍ, ການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດ, ຂໍ້ຈຳກັດແບບຜູກ ກຳນົດວ່າຈະອະນຸຍາດການເຄື່ອນທີ່ສຳພັນ, ການແຍກ ແລະການເລື່ອນຂອງຜິວສຳຜັດແນວໃດ.
ອັນກໍຣິທຶມແກ້ SLAGRANGE, ALAGRANGE ກຳນົດວິທີລວມຂໍ້ຈຳກັດການສຳຜັດເຂົ້າໃນລະບົບເສັ້ນຊື່ແລະການວົນຊ້ຳບໍ່ເປັນເສັ້ນ.
ການໜ່ວງການສຳຜັດ ປິດ, ເປີດ ກຳນົດວ່າຈະໃຫ້ແຮງໜ່ວງຕັ້ງແຕ່ຜິວສຳຜັດເລີ່ມເຂົ້າໃກ້ ເພື່ອຫຼຸດການແກວ່ງຂອງສະຖານະສຳຜັດຫຼືບໍ່.
ຄູ່ສຳຜັດ NODE-SURF, SURF-SURF ກຳນົດຮູບຂອງຝັ່ງຮອງ ແລະ ຝັ່ງຫຼັກ. ຄູ່ສຳຜັດກຳນົດຢູ່ຝັ່ງຂໍ້ມູນເມຊ.
ແຮງສຽດທານ ບໍ່ມີແຮງສຽດທານ, ແຮງສຽດທານ Coulomb ກຳນົດແຮງຕ້ານທານໃນທິດສຳຜັດດ້ວຍສຳປະສິດແຮງສຽດທານ.
ການເປີດໃຊ້ !STEP: ແຖວ CONTACT ເປີດໃຊ້ກຸ່ມສຳຜັດ ຫຼືກຸ່ມຝັງໃນແຕ່ລະສະເຕັບ.

ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າ ກຳນົດເງື່ອນໄຂການສຳຜັດດ້ວຍ !CONTACT ແລະເລືອກວິທີແກ້ດ້ວຍ !CONTACT_ALGO. ພາຣາມິເຕີປັບການຕັດສິນການສຳຜັດລວມໄວ້ໃນ !CONTACT_PARAM. ເມື່ອຈັດການການຊ້ອນທັບເລີ່ມຕົ້ນເປັນຂັ້ນ ໃຫ້ໃຊ້ !CONTACT_INTERFERENCE ຮ່ວມດ້ວຍ.

ການຝັງກຳນົດດ້ວຍ !EMBED ແລະເປີດໃຊ້ແຕ່ລະສະເຕັບດ້ວຍແຖວ CONTACT ດຽວກັບການສຳຜັດ. ສຳລັບການຕັດອົງສາອິດສະລະການສຳຜັດ ແລະການຈັດການຂໍ້ຈຳກັດຫຼາຍຈຸດໃນຝັ່ງຕົວແກ້ສົມຜົນເສັ້ນຊື່ ໃຫ້ເບິ່ງ ຕົວແກ້ສົມຜົນ ແລະການປັບສະພາບລ່ວງໜ້າ.

ການເລືອກວິທີວິເຄາະການສຳຜັດ

ເລືອກປະເພດການສຳຜັດຕາມການເຄື່ອນທີ່ສຳພັນຂອງຜິວສຳຜັດແລະຈຸດປະສົງການວິເຄາະ. ຖ້າການເລື່ອນນ້ອຍ ແລະບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງອັບເດດຕຳແໜ່ງສຳຜັດຫຼາຍ ໃຫ້ໃຊ້ການສຳຜັດແບບເລື່ອນນ້ອຍ. ຖ້າຈັດການການປ່ຽນຮູບໃຫຍ່ ຫຼືການເລື່ອນສຳພັນຫຼາຍ ໃຫ້ໃຊ້ການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດ. ຖ້າຕ້ອງການຜູກຊິ້ນສ່ວນເຂົ້າກັນຖາວອນໂດຍບໍ່ອະນຸຍາດການເລື່ອນຫຼືການແຍກ ໃຫ້ໃຊ້ຂໍ້ຈຳກັດແບບຜູກ.

ສຳລັບອັນກໍຣິທຶມແກ້ ໃຫ້ພິຈາລະນາວິທີຕົວຄູນ Lagrange ມາດຕະຖານ (SLAGRANGE) ກ່ອນ. ຖ້າຕ້ອງການປັບປຸງຄວາມແມ່ນຍຳຂອງຂໍ້ຈຳກັດດ້ວຍການວົນຊ້ຳຊັ້ນນອກ ໃຫ້ພິຈາລະນາວິທີຕົວຄູນ Lagrange ແບບຂະຫຍາຍ (ALAGRANGE). ໃນ ALAGRANGE, AUGITER ກຳນົດຈຳນວນການວົນຊ້ຳ Lagrange ແບບຂະຫຍາຍ.

ເມື່ອພິຈາລະນາແຮງສຽດທານ ໃຫ້ກຳນົດສຳປະສິດແຮງສຽດທານສຳລັບແຕ່ລະຄູ່ສຳຜັດ. ຄູ່ສຳຜັດທີ່ສຳປະສິດແຮງສຽດທານເປັນ 0 ຖືກຈັດການເປັນການສຳຜັດບໍ່ມີແຮງສຽດທານ. ເນື່ອງຈາກແຮງສຽດທານມີຜົນຕໍ່ການລູ່ເຂົ້າ ຈຶ່ງຄວນກຳນົດສະເພາະຄູ່ທີ່ຈຳເປັນ.

ຜິວສຳຜັດຮອງຮັບສະເພາະຜິວຂອງອົງປະກອບລຳດັບ 1. ບໍ່ຮອງຮັບຂໍ້ມູນເຂົ້າທີ່ໃຊ້ຜິວຂອງອົງປະກອບລຳດັບສູງເປັນຜິວສຳຜັດ. ເມື່ອໃຊ້ການສຳຜັດໃນການວິເຄາະທີ່ໃຊ້ອົງປະກອບລຳດັບສູງ ໃຫ້ສ້າງແບບຈຳລອງຜິວສຳຜັດໃຫ້ສາມາດແທນດ້ວຍຜິວອົງປະກອບລຳດັບ 1 ໄດ້.

ການສຳຜັດແບບເລື່ອນນ້ອຍ

ການສຳຜັດແບບເລື່ອນນ້ອຍແມ່ນປະເພດການສຳຜັດທີ່ຖືກສົມມຸດວ່າການປ່ຽນແປງຕຳແໜ່ງສຳຜັດມີຂະໜາດນ້ອຍ. ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າ ໃຫ້ກຳນົດໃນ !CONTACT ດ້ວຍ INTERACTION=SSLID.

ສຳລັບບັນຫາທີ່ການເລື່ອນສຳພັນຂອງຜິວສຳຜັດນ້ອຍ ການໃຊ້ການສຳຜັດແບບເລື່ອນນ້ອຍຊ່ວຍໃຫ້ການກວດສຳຜັດສະຖຽນງ່າຍ. ມັນຮອງຮັບການປ່ຽນສະຖານະສຳຜັດແລະການແຍກ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ສົມມຸດການເຄື່ອນທີ່ຫຼາຍຂອງຈຸດສຳຜັດຄູ່ກັນດັ່ງການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດ.

ການສຳຜັດແບບເລື່ອນນ້ອຍຮອງຮັບທັງການສຳຜັດບໍ່ມີແຮງສຽດທານ ແລະການສຳຜັດທີ່ມີແຮງສຽດທານ Coulomb. ບໍ່ຮອງຮັບການສຳຜັດເທິງຜິວອົງປະກອບລຳດັບສູງ.

ການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດ

ການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດແມ່ນປະເພດການສຳຜັດທີ່ອັບເດດຈຸດສຳຜັດຄູ່ກັນຕາມການປ່ຽນຮູບ. ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າ ໃຫ້ກຳນົດໃນ !CONTACT ດ້ວຍ INTERACTION=FSLID.

ເລືອກການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດເມື່ອຈັດການການປ່ຽນຮູບໃຫຍ່, ການເລື່ອນສຳພັນຫຼາຍລະຫວ່າງຊິ້ນສ່ວນ, ຫຼືການຍ້າຍຕຳແໜ່ງສຳຜັດໄປໄກຈາກຕຳແໜ່ງເລີ່ມຕົ້ນ. ການຄົ້ນຫາແບບຖັງ ຖືກໃຊ້ສຳລັບຄົ້ນຫາຈຸດສຳຜັດຄູ່ກັນ ແລະຮອງຮັບການອັບເດດຕຳແໜ່ງສຳຜັດລະຫວ່າງການວິເຄາະ.

INTERACTION=GLUED ແມ່ນການກຳນົດເພື່ອຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ ແລະພາຍໃນຖືກຈັດການເປັນການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດ. ການສຳຜັດແບບເລື່ອນຈຳກັດຮອງຮັບທັງການສຳຜັດບໍ່ມີແຮງສຽດທານ ແລະການສຳຜັດທີ່ມີແຮງສຽດທານ Coulomb.

ຂໍ້ຈຳກັດແບບຜູກ

ຂໍ້ຈຳກັດແບບຜູກແມ່ນປະເພດການສຳຜັດທີ່ຜູກຜິວທີ່ລະບຸໂດຍຄູ່ສຳຜັດເຂົ້າກັນຢ່າງຖາວອນ. ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າ ໃຫ້ກຳນົດໃນ !CONTACT ດ້ວຍ INTERACTION=TIED.

ຂໍ້ຈຳກັດແບບຜູກບໍ່ອະນຸຍາດທັງການເລື່ອນແລະການແຍກ. ໃຊ້ເມື່ອຕ້ອງການເຊື່ອມເມຊທີ່ມີຂະໜາດອົງປະກອບແຕກຕ່າງກັນ ຫຼືຕ້ອງການໃຫ້ເຂດທີ່ສ້າງເປັນຊິ້ນສ່ວນແຍກກັນປະພຶດເປັນວັດຖຸດຽວໃນການວິເຄາະ.

ການຝັງແມ່ນຟັງຊັນທີ່ຈຳກັດໂຫນດຝັ່ງຝັງເຂົ້າກັບອົງປະກອບຝັ່ງຮັບ, ດັ່ງນັ້ນເປົ້າໝາຍຂໍ້ມູນເຂົ້າຈຶ່ງຕ່າງຈາກຂໍ້ຈຳກັດແບບຜູກທີ່ເຊື່ອມຜິວສອງຝັ່ງຂອງຄູ່ສຳຜັດ. ໃຊ້ການຝັງເມື່ອຕ້ອງການຈຳກັດກຸ່ມໂຫນດຢູ່ພາຍໃນອົງປະກອບອ້ອມຮອບ.

ການຝັງ

ການຝັງແມ່ນຟັງຊັນທີ່ຈຳກັດກຸ່ມໂຫນດຝັ່ງຝັງເຂົ້າກັບກຸ່ມອົງປະກອບຝັ່ງຮັບ. ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າ ກຳນົດຄູ່ຝັງດ້ວຍ !EMBED PAIR ຢູ່ຝັ່ງຂໍ້ມູນເມຊ ແລະລະບຸຊື່ຄູ່ກັບ ID ກຸ່ມດ້ວຍ !EMBED ຢູ່ຝັ່ງຂໍ້ມູນຄວບຄຸມການວິເຄາະ.

ໃນຄູ່ຝັງ SLAVE_GRP ແມ່ນກຸ່ມໂຫນດຝັ່ງຝັງ, ແລະ MASTER_GRP ແມ່ນກຸ່ມອົງປະກອບຝັ່ງຮັບ. ໃຊ້ເມື່ອຕ້ອງການຈຳກັດກຸ່ມໂຫນດແບບແຂງເກັງພາຍໃນອົງປະກອບຂອງແຂງ ອ້ອມຮອບ.

ການຝັງຖືກປະກອບຕາມການຕັ້ງຄ່າການແກ້ການສຳຜັດໂດຍລວມ. ປົກກະຕິໃຫ້ພິຈາລະນາ SLAGRANGE ກ່ອນ; ຖ້າໃຊ້ ALAGRANGE ໃຫ້ກວດສຳປະສິດເພນັນຕີ ແລະການລູ່ເຂົ້າຂອງການວົນຊ້ຳຊັ້ນນອກ. ບໍ່ຮອງຮັບແຮງສຽດທານ. ການເປີດໃຊ້ຕາມສະເຕັບໃຊ້ກົນໄກດຽວກັບການສຳຜັດ; ໃນ !STEP ໃຫ້ລະບຸ ID ກຸ່ມໃນແຖວ CONTACT.

ອັນກໍຣິທຶມແກ້

ອັນກໍຣິທຶມແກ້ການສຳຜັດກຳນົດດ້ວຍ !CONTACT_ALGO. ມັນເປັນຕົວເລືອກທີ່ແຍກຈາກປະເພດການສຳຜັດ ແລະໃຊ້ປ່ຽນວິທີແກ້ຂໍ້ຈຳກັດສຳລັບຄູ່ສຳຜັດດຽວກັນ.

TYPE=SLAGRANGE ແມ່ນວິທີຕົວຄູນ Lagrange ມາດຕະຖານ. ມັນລວມອົງສາອິດສະລະການສຳຜັດເຂົ້າໃນລະບົບເສັ້ນຊື່ ແລະຈັດການສົມຜົນຂໍ້ຈຳກັດໂດຍກົງ. ເປັນຕົວເລືອກມາດຕະຖານທີ່ສະຖຽນ ແລະຄວນພິຈາລະນາກ່ອນເມື່ອໃຊ້ການຝັງ.

TYPE=ALAGRANGE ແມ່ນວິທີຕົວຄູນ Lagrange ແບບຂະຫຍາຍ. ມັນປະສົມພົດເພນັນຕີ ກັບການວົນຊ້ຳຊັ້ນນອກເພື່ອໃຫ້ຕອບສະໜອງຂໍ້ຈຳກັດ. ສາມາດພິຈາລະນາເມື່ອຕ້ອງການຄວາມແມ່ນຍຳຂອງຂໍ້ຈຳກັດການສຳຜັດສູງຂຶ້ນ, ແຕ່ເນື່ອງຈາກ AUGITER ເພີ່ມການວົນຊ້ຳຊັ້ນນອກ ຈຶ່ງຕ້ອງກວດຕົ້ນທຶນການຄຳນວນແລະພຶດຕິກຳການລູ່ເຂົ້າ.

ສຳລັບການຕັດອົງສາອິດສະລະການສຳຜັດ, ການປະສົມກັບວິທີໂດຍກົງແລະວິທີວົນຊ້ຳ, ແລະວິທີຈັດການ MPC ໃຫ້ເບິ່ງ ຕົວແກ້ສົມຜົນ ແລະການປັບສະພາບລ່ວງໜ້າ.

ການໜ່ວງການສຳຜັດ

ໃນບາງການວິເຄາະ ສະຖານະສຳຜັດແລະບໍ່ສຳຜັດສະຫຼັບກັນໃນແຕ່ລະຮອບວົນຊ້ຳ ເຮັດໃຫ້ສະຖານະສຳຜັດແກວ່ງ ແລະ ບໍ່ລູ່ເຂົ້າ. ການໜ່ວງການສຳຜັດຈະໃຫ້ແຮງໜ່ວງທີ່ແປຜັນຕາມການເພີ່ມຂອງການກະຈັດສຳພັນໃນທິດປົກກະຕິ ຕັ້ງແຕ່ຜິວສຳຜັດເລີ່ມເຂົ້າໃກ້ຜິວຫຼັກ ເພື່ອຫຼຸດການແກວ່ງນີ້. ໃນການໃຊ້ ໃຫ້ກຳນົດທັງຂະໜາດການໜ່ວງ ແລະ ຊ່ວງໄລຍະທີ່ການໜ່ວງອອກຜົນ.

ເມື່ອເປີດໃຊ້ການໜ່ວງ ໂຫນດຂອງຜິວສຳຜັດທີ່ຢູ່ພາຍໃນໄລຍະອອກຜົນຈາກຜິວຫຼັກ ຈະເຂົ້າສູ່ສະຖານະໃກ້ສຳຜັດ. ໂຫນດໃນສະຖານະນີ້ບໍ່ຖືກຂໍ້ຈຳກັດການສຳຜັດ ແຕ່ຈະຮັບພຽງແຮງໜ່ວງ. ການໜ່ວງຈະແຮງຂຶ້ນເມື່ອໄລຍະໃກ້ 0 ແລະ ຈະບໍ່ອອກຜົນເມື່ອເຖິງໄລຍະອອກຜົນ.

ທັງການເລີ່ມສຳຜັດແລະການແຍກອອກຈະຜ່ານສະຖານະໃກ້ສຳຜັດ. ໂຫນດທີ່ບໍ່ສຳຜັດຈະເຂົ້າສະຖານະນີ້ກ່ອນເມື່ອເຂົ້າໃນໄລຍະອອກຜົນ ແລະ ກາຍເປັນສຳຜັດເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຕໍ່ໄປ. ເມື່ອໂຫນດທີ່ສຳຜັດແຍກອອກດ້ວຍແຮງດຶງ ມັນຈະກັບມາສະຖານະໃກ້ສຳຜັດກ່ອນ ແລະ ກາຍເປັນບໍ່ສຳຜັດເມື່ອໄລຍະເກີນໄລຍະອອກຜົນ. ສະຖານະໃກ້ສຳຜັດເກີດຂຶ້ນສະເພາະເມື່ອກຳນົດໄລຍະອອກຜົນ; ຖ້າບໍ່ໃຊ້ການໜ່ວງ ຈະປ່ຽນໂດຍກົງລະຫວ່າງສຳຜັດແລະບໍ່ສຳຜັດ.

ສຳປະສິດການໜ່ວງແມ່ນສຳລັບການເຮັດໃຫ້ການຄຳນວນມີສະຖຽນລະພາບ; ຖ້າໃຫຍ່ເກີນໄປ ແຮງໜ່ວງຈະຍັງເຫຼືອໃນຜົນຄຳນວນ. ໃຊ້ 1.0e-3 ຫາ 1.0e-2 ເປັນຄ່າແນະນຳ ແລະ ເພີ່ມສະເພາະເມື່ອບໍ່ລູ່ເຂົ້າ. ໄລຍະອອກຜົນຄວນນ້ອຍພໍເມື່ອທຽບກັບຂະໜາດເອລິເມັນຂອງຜິວສຳຜັດ. ຖ້າໃຫຍ່ເກີນໄປ ໂຫນດທີ່ຍັງບໍ່ສຳຜັດກໍຈະຮັບແຮງໜ່ວງ ແລະ ເວລາເລີ່ມສຳຜັດອາດປ່ຽນ.

ໃນຂໍ້ມູນປ້ອນ ກຳນົດສຳປະສິດການໜ່ວງດ້ວຍ DAMP_ALPHA ແລະ ໄລຍະອອກຜົນດ້ວຍ DAMP_GACT ໃນ !CONTACT.

ນິຍາມຄູ່ສຳຜັດ

ຄູ່ສຳຜັດແມ່ນການກຳນົດຝັ່ງຂໍ້ມູນເມຊວ່າຝັ່ງຮອງໃດຈະສຳຜັດກັບຝັ່ງຫຼັກໃດ. ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າ ກຳນົດຊື່ຄູ່, ກຸ່ມຮອງ ແລະກຸ່ມຫຼັກ ດ້ວຍ !CONTACT PAIR, ແລະອ້າງອີງຊື່ຄູ່ຈາກ !CONTACT ຢູ່ຝັ່ງຂໍ້ມູນຄວບຄຸມການວິເຄາະ.

TYPE=NODE-SURF ແມ່ນການແທນແບບໂຫນດຫາຜິວ ໂດຍລະບຸຝັ່ງຮອງເປັນກຸ່ມໂຫນດ ແລະຝັ່ງຫຼັກເປັນກຸ່ມຜິວ. ສາມາດແທນບັນຫາທີ່ກຸ່ມໂຫນດສຳຜັດກັບຜິວໄດ້ໂດຍກົງ.

TYPE=SURF-SURF ແມ່ນການແທນທີ່ລະບຸທັງຝັ່ງຮອງ ແລະ ຝັ່ງຫຼັກ ເປັນກຸ່ມຜິວ. ພາຍໃນຈະສ້າງກຸ່ມໂຫນດຈາກກຸ່ມຜິວຝັ່ງຮອງ ແລະປ່ຽນເປັນຄູ່ສຳຜັດແບບໂຫນດຫາຜິວ. ໃຊ້ເມື່ອຕ້ອງການຈັດການຜິວຝັ່ງຮອງ ເປັນກຸ່ມຜິວ.

ພາຣາມິເຕີການກວດສຳຜັດ

ພາຣາມິເຕີການກວດສຳຜັດແມ່ນການຕັ້ງຄ່າເກນເຊີງຕົວເລກທີ່ໃຊ້ສຳລັບການຄົ້ນຫາການສຳຜັດ ແລະການສະຫຼັບສະຖານະການສຳຜັດ. ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າ ກຳນົດຊຸດພາຣາມິເຕີທີ່ມີຊື່ດ້ວຍ !CONTACT_PARAM, ແລ້ວໃນ !CONTACT ອ້າງອີງຊຸດນັ້ນດ້ວຍ CONTACTPARAM.

ພາຣາມິເຕີຕົວແທນມີ ຄ່າຫ່າງປົກກະຕິ CLEARANCE, CLR_SAME_ELEM ສຳລັບອົງປະກອບທີ່ສຳຜັດຢູ່ແລ້ວ ແລະ TENSILE_FORCE ສຳລັບການກວດການແຍກ. ຄ່າເລີ່ມຕົ້ນຂອງ CLEARANCE ແມ່ນ 0.01.

ສຳລັບການວິເຄາະມາດຕະຖານ ພາຣາມິເຕີການກວດສຳຜັດຄ່າເລີ່ມຕົ້ນໂດຍທົ່ວໄປພຽງພໍ. ປັບພຽງແຕ່ເມື່ອມີບັນຫາ ເຊັ່ນ ສະຖານະສຳຜັດສັ່ນ, ຈຸດສຳຜັດປ່ຽນໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ, ຫຼືການຄົ້ນຫາສຳຜັດເລີ່ມຕົ້ນບໍ່ສະຖຽນ. ສຳລັບຄ່າຂອງແຕ່ລະພາຣາມິເຕີແລະລຳດັບແຖວຂໍ້ມູນ ໃຫ້ເບິ່ງ ຄູ່ມືອ້າງອີງຄຳສັ່ງ.

ການແກ້ໄຂການຊ້ອນທັບຂອງການສຳຜັດ

ການແກ້ໄຂການຊ້ອນທັບຂອງການສຳຜັດແມ່ນຟັງຊັນທີ່ປ່ຽນປະລິມານການຊ້ອນທັບ ຫຼືການແຍກອອກເປັນຂັ້ນ ສຳລັບແບບຈຳລອງທີ່ຜິວສຳຜັດຊ້ອນທັບກັນໃນສະພາບເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນຂໍ້ມູນເຂົ້າກຳນົດດ້ວຍ !CONTACT_INTERFERENCE.

ດ້ວຍ TYPE=SLAVE ຫຼື TYPE=MASTER ເລືອກວ່າຈະແກ້ໄຂການຊ້ອນທັບໂດຍອ້າງອີງຝັ່ງຮອງ ຫຼື ຝັ່ງຫຼັກ. END ກຳນົດເວລາສິ້ນສຸດການແກ້ໄຂການຊ້ອນທັບ, ແລະກຳນົດຕຳແໜ່ງເລີ່ມ initial_pos ແລະຕຳແໜ່ງສິ້ນສຸດ end_pos ສຳລັບແຕ່ລະຄູ່ສຳຜັດ.

ຟັງຊັນນີ້ໃຊ້ເມື່ອຊິ້ນສ່ວນຊ້ອນທັບກັນທາງເລຂາຄະນິດໃນການສ້າງແບບຈຳລອງ ແຕ່ຕ້ອງການຈຳລອງການຊ້ອນທັບນັ້ນໃນການວິເຄາະເປັນສະພາບສຳຜັດເລີ່ມຕົ້ນ ຫຼືສະພາບອັດສວມ. ເນື່ອງຈາກການແກ້ການຊ້ອນທັບທັນທີອາດເຮັດໃຫ້ການລູ່ເຂົ້າແຍ່ລົງ ຈຶ່ງໃຫ້ປ່ຽນເປັນຂັ້ນພາຍໃນສະເຕັບ.

ຫົວຂໍ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ