Contactanalyse¶
Wanneer twee lichamen met elkaar in contact komen, wordt via het contactoppervlak een contactkracht \(t_c\) overgedragen. Het principe van virtuele arbeid wordt als volgt herschreven.
Hierbij duidt \(S_c\) het contactgebied aan en duiden \(u^{(1)}\) en \(u^{(2)}\) de verplaatsingen van respectievelijk contactlichaam 1 en 2 aan.
Bij contactanalyse worden oppervlakken die met elkaar in contact kunnen komen als een paar opgegeven. Eén oppervlak van het paar wordt aangeduid als masteroppervlak en het andere als slave-oppervlak. Bij deze master-slave-analysemethode worden de contactrandvoorwaarden als volgt aangenomen.
- Een slave-knooppunt dringt niet door het masteroppervlak heen.
- Wanneer contact optreedt, bevindt het slave-knooppunt zich op de contactpositie en dragen het master- en slave-oppervlak via dit contactpunt contactkracht en wrijvingskracht aan elkaar over.
Discretisatie van de laatste term van vergelijking \(\eqref{eq:2.2.70}\) met de eindige-elementenmethode geeft de volgende vergelijking.
Hierbij duiden \(K_c\) en \(F_c\) respectievelijk de contactstijfheidsmatrix en de contactkracht aan. De eindige-elementenformuleringen van de Total Lagrangian- en Updated Lagrangian-methoden inclusief contactrandvoorwaarden zijn als volgt.
Gerelateerde onderwerpen¶
- Tangentiële stijfheidsmatrix — Tangentiële stijfheid in niet-lineaire analyse inclusief contact
- Newton-Raphson-methode — Iteratieve oplossingsmethode
- Contact en inbedding — Contacttypen en algoritme-opties